Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης – Ινομυαλγία- Burn out




Το να προσπαθήσεις να μιλήσεις για θέματα υγείας δεν είναι εύκολο πράγμα.

Ειδικά όταν δεν είσαι ειδικός.

Μερικές φορές όμως νιώθεις την ανάγκη να το κάνεις, προκειμένου να βρεις κάποιον με το ίδιο πρόβλημα και να ανταλλάξεις απόψεις.

Η κάποιον που να μπορεί να καταλάβει το πρόβλημα σου, ή ίσως έναν άνθρωπο που το έχει περάσει και ίσως μπορεί να σου δώσει κουράγιο ή χρήσιμες συμβουλές για την πορεία αυτής της νόσου.
Το Σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, η Ινομυαλγία και το Burn out είναι τρία παρεμφερή νοσήματα με σχετικά ίδια συμπτώματα οπότε δύσκολα μπορεί κάποιος να αντιληφτεί τι ακριβώς από τα τρία έχει.

Τα κύρια χαρακτηριστικά συμπτώματα είναι πόνος στους μυς και στις αρθρώσεις χωρίς πρήξιμο, κόπωση που διαρκεί, ξαφνικές εφιδρώσεις, ευαραίσθητους λεμφαδένες, κοιλιακά άλγη και ευαραίσθητο έντερο, οφθαλμολογικά προβλήματα, πονόλαιμο, μερικές φορές πυρετό έως 37.5 και το χειρότερο άσχημη ψυχολογία του ασθενή.

Μπορεί να το πάθει ο οποιοσδήποτε αλλά μέσο όρο προσβάλει 2 με 3 σε κάθε 1000 άτομα.




Είναι μια ασθένεια που παρουσιάζεται ξαφνικά και δεν υπάρχει καμία παθολογική ένδειξη που να εξηγεί γιατί συμβαίνουν όλα αυτά.

Αντιθέτως όλες οι εξετάσεις βγαίνουν καθαρές και τότε με την μέθοδο του αποκλεισμού δηλαδή, καταλήγουμε σε αυτήν την διάγνωση.

Αυτός που έχει την πάθηση δηλαδή μοιάζει εντελώς υγιείς, στην όψη και στις εξετάσεις, αλλά δεν αισθάνεται καθόλου υγιείς.

Στο εξωτερικό πρόκειται για πολύ γνώστη πάθηση και επειδή χάνονται πολλές εργατοώρες λόγο της ασθένειας η επιστήμη προσπαθεί εντατικά να βρει ένα φάρμακο που να κάνει καλά τον ασθενή.

Δυστυχώς στη χώρα μας τα πράγματα είναι απογοητευτικά, μιας και οι περισσότεροι γιατροί που έχω εγώ τουλάχιστον γνωρίσει δεν γνωρίζουν καν την νόσο, και αν κάποιος την γνωρίζει είναι πολύ επιφανειακή η προσέγγιση που της κάνει.

Διαγνώσεις του τύπου σε 1 μήνα θα είσαι εντελώς καλά δίνουν στον ασθενή πολλές ελπίδες, αλλά όταν περνάνε πολλοί μήνες και δεν βλέπεις ουσιαστική βελτίωση κάπου απελπίζεσαι και αρχίζεις να τα παράτας.

Τότε σε παίρνει από κάτω και τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα.

Προσωπικά αυτή η κατάσταση με ταλαιπωρεί 8 μήνες.

Εμφανίστηκε ξαφνικά στα καλά καθούμενα αλλά μετά από υπερβολική κούραση που είχα τον καιρό εκείνο στον τρύγο των μελισσιών μου.

Έκτοτε παίρνω συμπληρώματα διατροφής, βιταμίνες δηλαδή.

Αφού ξόδεψα του κόσμου τα χρήματα σε εξετάσεις και βγήκαν όλες καθαρές, καταλήξαμε με τους γιατρούς σε αυτή την διάγνωση.

Με τις βιταμίνες, είδα κάποια βελτίωση, ειδικά με βιταμίνες που μου ήρθαν από την Γερμανία ειδικές για την περίπτωση,  αλλά σχετική βελτίωση.

Μπορώ και κάνω τις καθημερινές δουλειές και υποχρεώσεις, αλλά νιώθω εντελώς αδύναμος να πέσω στα βαθιά και να εξασκήσω το επάγγελμα μου, την μελισσοκομία δηλαδή που απαιτεί από την άνοιξη έως το καλοκαίρι σκληρή εργασία.

Έχοντας ένα γνωστό Blog σκέφτηκα να γράψω αυτό το άρθρο λοιπόν και να απευθυνθώ σε ανθρώπους που γνωρίζουν.

Σε ασθενείς που θεραπεύτηκαν, ή που είδαν βελτίωση της κατάστασης τους κάνοντας κάποια συγκεκριμένα πράγματα που ίσως βοηθήσουν κι εμένα ή και άλλον κόσμο που θα διαβάσει το άρθρο και έχει το πρόβλημα.

Απευθύνομαι ακόμα και σε γιατρούς που έχουν κάτι να προτείνουν που μπορεί να βοηθήσει την κατάσταση.

Το να ζεις σε επαρχιακή πόλη με λίγους γιατρούς που δεν γνωρίζουν την πάθηση είναι εξαιρετικά ατυχές δυστυχώς.

Η Ερώτηση μου είναι, μπορεί να περάσει αυτή ασθένεια;

Πόσο καιρό μπορεί να κρατήσει;



Θέλω να πω ότι έχω μάθει στην ζωή μου να παλεύω, και θα το πολεμήσω μέχρι εσχάτων, αλλά θέλω κάποιον να με μάθει να το πολεμάω καλυτέρα.



Κάθε συμβουλή λοιπόν, από άτομα που γνωρίζουν θα ήταν πολύ χρήσιμη.



Για επικοινωνία μαζί μου μπορείτε να μου στείλετε Mail στο




Βασίλης

Μεσολόγγι

12 σχόλια:

..μελιΣάκης είπε...

Περαστικά νάναι Βασίλη και γρήγορα να αναρρώσεις!

Γιώργος Κ. είπε...

Βασίλη περαστικά... μην σε πάρει απο κάτω, να ξέρεις ότι παίζει πολύ μεγάλο ρόλο η ψυχολογία ειδικά στην υγεία, μπόρα είναι θα περάσει...

ΝΙΚΟΣ ΑΠΟ ΧΙΟ είπε...

Εύχες για γρήγορη αννάρωση.

Τακης Αποστολοπουλος είπε...

ρε Βασιλη αφου εκανες ολες τις εξετασεις και ειναι ενταξει γιατι αφηνεις τους γιατρους να σε τρελανουν ? φροντισε την ψυχολογια σου με την οικογενεια σου και τα μελισσακια σου , μην αγχωνεσαι υπερβολικα , μην ψαχνεσαι , αγνοησε το και συντομα θα εισαι οπως πριν... παθος και θεληση για ζωη ειναι το φαρμακο...

Ανώνυμος είπε...

Σε διαβαζω λιγο καιρο.. Απλα θελω να σου πω πως νοιωθω κι εγω καπως ετσι μετα απο μια μακρια περιοδο στρεσαρισματος και κακης, οχι ισορροπημενης,διατροφης.
Μεχρι τωρα κυριως το ειχα αποδοσει στην κακη διατροφη. Εγω προσπαθω να τρωω πια οσο καλυτερα μπορω κ ΚΥΡΙΩΣ να εχω το χρονο μου για ολα τα πραγματα που κανω. Δεν ειναι καθολου ευκολο. Προσπαθω να χαμογελαω συχνα. καμμια φορα το ξεχναμε.

Ελπιζω γρηγορα να εισαι μια χαρα!

Ανώνυμος είπε...

Το 2006 διεγνωσαν και σε μενα συνδρομο χρονιας κοπωσης.Μετα απο 3 μηνες πυρετου(γυρω στο 37.5)κατεληξα στην Γιαμαρελου και στην ομαδα της στο Αττικο στο Χαιδαρι.Αφου εκανα ολες τισ εξετασεις οπως λες και συ κατεληξαν σε αυτο το συμπερασμα.Κατι παρομοιο επαθα και φετος.Οι γιατροι συνεστησαν ξεκουραση και καλη διατροφη.ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΠΟΤΕ ΞΕΠΕΡΝΑΜΕ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΡΙΑ.Πρεπει οταν μπορεις να κοιμασαι.Αν δεν καταφερνεις να κοιμασαι δεν θα μπορεσεις να ανακαμψεις.Το λεω γιατι τοπολυ αγχος που ειχα δεν με αφηνε να κοιμηθω ακομη και οταν ημουν εξαντλημενος.Αυτη ηταν η αιτια και οχι τοσο η διατροφη μου.Μετα απο τετοια ταλαιπωρια η φυσικη αμυνα του οργανισμου αδυνατιζει για μεγαλο διαστημα και ειναι δυσκολο να επανερθει.Καλη διατροφη και ξεκουραση και ολα θα πανε καλα.Μην ανησυχεις.Ειμαστε πιο δυνατοι απο οτι νομιζουμε.

Ανώνυμος είπε...

Στις εξετασεις αιματος που εκανες μηπως ειχες ασυνηθιστα υψηλα ποσοστα βαρεων μεταλλων?

MELISSOCOSMOS είπε...

Οχι ολες οι εξετασεις ηταν σε φυσιολογικα επιπεδα. Εκτος απο λιγο ασβεστοουρια.

MELISSOCOSMOS είπε...

Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους μου έγραψαν ευχές αλλά και χρήσιμες πληροφορίες.
Πήρα δεκάδες Mail από όλη την Ελλάδα και από Έλληνες του Εξωτερικού.
Αυτό αποδεικνύει ότι πραγματικά οι Έλληνες έχουν φιλότιμο και σπεύδουν να βοηθήσουν όταν κάποιος χρειάζεται βοήθεια.
Πήρα επίσης πολλά μηνύματα από ανθρώπους με το ίδιο πρόβλημα που αγωνιούσαν να μάθουν και αυτοί τι συμβουλές έλαβα, για να μάθουν και αυτοί να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα.
Θα γράψω λοιπόν που καταλήγω εγώ με βάση τις συμβουλές που έλαβα από τους αναγνώστες του άρθρου.
Θα τα γράψω για κάθε ενδιαφερόμενο που θα διαβάσει μελλοντικά το άρθρο μέσω της αναζήτησης της Google.

Κατ αρχήν πρόκειται για ένα σύνθετο πρόβλημα που πρέπει να το παλέψεις πολύπλευρα.
Χτυπά περισσότερο τον κάθε άνθρωπο εκεί που είναι πιο ευάλωτος.
Καλό είναι ο κάθε ασθενής να αντιληφτεί τι είναι αυτό που πυροδοτεί την ασθένεια και να την παλέψει στην ρίζα της.

Ο καλός ύπνος λοιπόν είναι μια καλή λύση για να ξεκουράζεται το σώμα, προσπαθήστε να αποκτήσετε τον καλό ύπνο σας ξανά έστω και με την συμβολή γιατρού.
Τα συμπληρώματα διατροφής σε καθημερινή βάση βοηθάνε πολύ στο να νιώθεις πιο δυνατός και να πονάς κάπως λιγότερο.
Η ασθένεια αυτή προκαλεί άγχος και κατάθλιψη, που αυξάνουν την κόπωση και δεν επιτρέπουν στον ασθενή να νιώθει ότι δεν μπορεί να γίνει καλά.
Φτιάξτε το πρόβλημα της ψυχολογίας σας λοιπόν και μην διστάσετε να ζητήσετε ιατρική βοήθεια γι αυτό.
Όσοι έχουν ευαίσθητο έντερο, σπαστική κολίτιδα δηλαδή, ζεστά ροφήματα με βότανα όπως Λουΐζα και ροφήματα ή γιαουρτάκια με προβιοτικά για την καλή λειτουργιά του εντέρου θα σας βοηθήσουν πολύ.
Όσοι έχετε πρησμένους μικρούς λεμφαδένες, μην ανησυχείτε αρχικά, αλλά δείξτε τους σε κάποιον γιατρό.

Όσοι έχετε πυρετό μέχρι 37.5 ίσως έχετε λαρυγγίτιδα και πρέπει να σας δει ΩΡΛ, εγώ με αντιβίωση ρίχνω τον πυρετό άμεσα.

Όσοι έχετε πόνους στις αρθρώσεις, και στους μυς, προσπαθήστε ελαφριά γυμναστική για να δυναμώσουν οι μύες και να αρματωθούν καλύτερα, και όπως ήδη είπα πάρτε και βιταμίνες.

Το αλκοόλ, ο καφές και ίσως το γάλα χειροτερεύουν την κατάσταση.
Ο Βασιλικός πολτός, η πρόπολη, η γύρη, η καλή ποιότητα νερού, ο Βελονισμός, η γιόγκα, οι εκδρομές, κτλ βοηθάνε πολύ απ ότι μου λένε πρώην ασθενείς.

Να πω ακόμα κάτι τελευταίο ελπιδοφόρο.

Από τα μηνύματα που έλαβα προκύπτει ότι 8 στους 10 ασθενείς ξεπέρασαν την ασθένεια μέσα σε 6 έως 18 μήνες μετά την εκδήλωση της.
Άρα είναι κάτι που νικιέται αρκεί να την παλέψουμε.

Εγώ έχω να πω σε όλους ότι δεν θα πάψω ποτέ να παλεύω, θέλω πίσω την ζωή μου και την υγεία μου και θα την βρω οπωσδήποτε.

Παλέψτε λοιπόν, αυτό είναι το μυστικό, μην αφήνεται την ασθένεια να περάσει από μόνη της.

Δημήτρης Θωμόπουλος είπε...

Βασίλη περαστικά σου είμαι σίγουρος θα καταφέρεις να βγεις νικητής

Ανώνυμος είπε...

Η Ινομυαλγια, εφοσον διαγνωσθει, ΔΕΝ ειναι "ψυχολογικο". Το στρες, η στεναχωρια κι καταστασεις κακοποιησης κλπ σαφως κι επιδυνωνουν τα πραγματα, αλλα το αιτιο της Ινομυαλγιας δεν εχει επιβεβαιωθει ακόμη.
Το προβλημα μου δεν ηταν ψυχολογικο, δεν ηταν οστεοαρθριτικο, ηταν Ινομυαλγια, κι απο τοτε που με ειδε Ρευματολογος κι προχωρω στην αναλογη φαρμακευτικη αγωγη, ( παραλληλα κι βιταμινες, συμπλεγμα Β κι χονδροιτινη & γλυκοσαμινη, βιταμινη Δ στα σιγουρα), ειμαι πολυ πολυ καλυτερα.
Μεχρι να εφευρεθει το φαρμακο για εμας ειμαστε με αυτα που γραφουν οι ρευματολογοι.
Κατα τα αλλα ειναι στο χερι του ασθενη να χασει κιλα, να βρει κουραγιο να ζει με τον πονο, να δουλευει κι να ενταχθει σε μια κοινωνια που τον βλεπει "μια χαρά" ενω ο ιδιος ζει μια κατασταση πονου χωρις σταματημο.
κουραγιο κι δικτυωσου. Στο facebook ειμαστε πολλοι στα διαφορα fibromyalgia γκρουπ. διαβασε κι μαθε απο το διαδυκτιο, κι προ παντως βρες ρευματολόγο.

MELISSOCOSMOS είπε...

Φιλε μου σε γενικες γραμμες συμφωνω σε αυτα που γραφεις.
Στο μονο που δεν συμφωνω ειναι οτι δεν προκειται ποτε να συμφιλιωθώ με τον πονο.
Ειμαι αποφασισμενος να δωσω την μαχη μου και να την κερδισω.
Δεν θα με νικήσει αυτο το πραγμα εμενα.
Θα αλλαξω την ζωη μου αν χρειαστει αλλα θα νικησω.
Θα το παλευω οσο ζω.