Σάββατο, 16 Ιουλίου 2016

Χρειαζόμαστε μελισσοκομικό πολιτισμό!!!


Θυμάμαι πρόπερσι ανέβαζα μελίσσια στο βουνό στα έλατα.
Όταν έφτασα στο μέρος που ξεφόρτωνα επί χρόνια, τα μεσάνυχτα βρήκα έναν κύριο μελισσοκόμο να με περιμένει...
Πατήσαμε έναν τρικούβερτο καυγά, καθώς μου είπε ότι δεν μπορούσα να ξεφορτώσω μελίσσια εκεί γιατί το βουνό ήταν δικό του επειδή ήταν ντόπιος.
Το οξύμωρο στην υπόθεση ήταν πως μιλάμε για μια έκταση χιλιάδων στρεμμάτων εκεί που τα μόνα μελίσσια ήταν τα δικά του και τα δικά μου.
Σε έναν δρόμο άνω των 10 χιλιομέτρων αυτός ο μελισσοκόμος έβαζε από 3 έως 5 μελίσσια ανα 50 μέτρα, σε όλα τα πιθανά σημεία που θα χωρούσαν μελίσσια.
Ο σκοπός του ήταν προφανές.
Δεν τον ενδιέφερε να πάρει μέλι ο ίδιος, αλλά τον ενδιέφερε να μην πάρουν μέλι και άλλοι μελισσοκόμοι.


Ακριβώς αυτό είναι το πρόβλημα μας συνάδελφοι.

Δεν κοιτάζουμε να είμαστε εμείς με δυνατά μελίσσια στο κατάλληλο μέρος, μα κοιτάζουμε πως θα βλάψουμε τον διπλανό μας ώστε αυτός να μην πάρει μέλι.

Χτες μου τηλεφώνησε ο δάσκαλος Μόσχος Ντιώνιας.
Με ενημέρωσε ότι πιέζεται πολύ επειδή έκανε γνωστό το μετ κάλφα στην Βόρειο Ελλάδα.
Πήγαν πολλά μελίσσια εκεί και οι ντόπιοι τα έβαλαν μαζί του.

Μάταια προσπαθεί να τους πει πως όσα μελίσσια κι αν έρθουν πάλι δεν φτάνουν για να συλλέξουν όλο αυτό το μέλι που πέφτει στο έδαφος και χάνεται.

Για μια ακόμα φορά αποδεικνύεται ότι δεν κοιτάζουμε τον εαυτό μας να κάνουμε το σωστό, αλλά είμαστε τοπικιστές, και δεν θέλουμε άλλα μελίσσια στις περιοχές μας.
Ασφαλώς εμείς θέλουμε να πηγαίνουμε αλλού.
Το να έρχονται οι άλλοι στα μέρη μας δεν το θέλουμε όμως.

Ο κύριος των ελάτων που περιέγραψα πιο πάνω, την άνοιξη έφερνε τα μελίσσια του στα μέρη μου, για ασφάκα και πορτοκαλιά.
Τότε ήταν νομάδας μελισσοκόμος με όλα τα δικαιώματα που του παρέχει η πολιτεία.
Όταν πήγαινε στα έλατα όμως μετατρεπόταν σε ντόπιος που το βουνό του ανήκε και δεν ήθελε άλλους εκεί.
Δεν μας χωράει το βουνό και τους δυο μου είχε πει.

Πρόσφατα έλαβα μια επιστολή.
Ήταν από Μελισσοκομικό Σύλλογο περιοχής με μετ κάλφα.

Καλούσε τους Έλληνες μελισσοκόμους να μην πάνε μελίσσια στην περιοχή του.

Έφριξα όταν την διάβασα, και ασφαλώς δεν την δημοσίευσα ποτέ.
Ζήτησα και σε φιλικά Blogs αν φτάσει αυτή η επιστολή να μην δημοσιευτεί.

O MELISSOCOSMOS δεν θα γίνει εργαλείο τοπικιστών τους απάντησα.

Νιώθω ότι έχω αποτύχει παταγωδώς το ομολογώ.
Γιατί επί 6 χρόνια γαβγίζω μέσα από αυτό το Blog ότι πρέπει να βάζουμε πρώτα το εμείς και μετά το εγώ, διαφορετικά δεν έχουμε μέλλον.
Και τι κατάφερα;

Μια τρύπα στο νερό κατάφερα.

Όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, θέλω να σκεφτείτε το εξής παράδειγμα.

Σκεφτείτε, ότι όλοι οι άλλοι μελισσοκόμοι στην χώρα απέτυχαν και παράτησαν το επάγγελμα και μείνατε ως ο Μόνος Έλληνας Μελισσοκόμος.

Τι θα γίνει τότε;

Θα βγάζετε 5-10 τόννους μέλι το χρόνο.
Και θα εισάγονται στην χώρα 15 χιλιάδες τόννοι μελιού για να καλύπτονται οι ανάγκες της.
Θα κλείσουν όλες οι μελισσοκομικές εταιρείες και τα μελισσοκομικά καταστήματα της χώρας καθώς με έναν μόνο πελάτη θα πτωχεύσουν.
Στο τέλος δεν θα μπορείς ούτε καπνιστήρι να βρεις να αγοράσεις και εκ των πραγμάτων θα αναγκαστείς να εγκαταλείψεις το επάγγελμα.

Πάμε τώρα και στο άλλο ενδεχόμενο.

Οι Έλληνες μελισσοκόμοι αυξάνουν πολύ, φτάνουν τον αριθμό των 100 χιλιάδων.
Οι ποσότητες μελιού που παράγει η χώρα τριπλασιάζονται, και από 15 χιλιάδες τόννοι που είναι σήμερα φτάνουν τους 45 χιλιάδες τόννους.

Οι ποσότητες είναι τόσο μεγάλες, που τα εισαγόμενα μέλια δεν έχουν καμία θέση στην Ελληνική αγορά.
Δημιουργούνται αναγκαστικά εξαγωγικές εταιρείες για το περίσσευμα μελιού.
Οι Έλληνες το έχουν το εμπόριο, και δεν θα τους ήταν καθόλου δύσκολη υπόθεση να εξάγουν χιλιάδες τόννους ελληνικό μέλι αν υπήρχε.
Τα υπάρχοντα καταστήματα και οι εταιρείες δεν θα μπορούσαν να καλύψουν την ζήτηση μελισσοκομικών προϊόντων και έτσι θα έπρεπε να ανοίξουν και άλλες εταιρείες, και άλλα καταστήματα.
Θα μεγάλωνε ο ανταγωνισμός, και θα μειωνόταν το κόστος παραγωγής.

Εσύ λοιπόν που διαβάζεις αυτό το κείμενο, πρέπει να σκεφτείς σε ποια κατάσταση θα ήθελες να υπάρχεις.
Στην πρώτη ή στην δεύτερη;

Αν είσαι τοπικστής, αν δεν θες το καλό του συναδέλφου σου τότε σου έχω νέα.
Σύντομα θα είσαι μόνος σου, και εκ των πραγμάτων θα αναγκαστείς να εγκαταλείψεις το επάγγελμα.

Θέλω να πω ακόμα το εξής.
Παλιά θέλησα να βγάλω άδεια κυνηγίου.
Και πήρα μέρος στην διενέργεια γραπτών εξετάσεων του Δασαρχείου.
Εκεί έπρεπε να γνωρίζω ποια είδη θηραμάτων επιτρέπονται και ποια είδη απαγορεύονται.
Έπρεπε να γνωρίζω τις αποστάσεις που έπρεπε να κρατώ από άλλον συνάδελφο κυνηγό, και το τι πρέπει να κάνω για να προστατευτεί η σωματική ακεραιότητα του συναδέλφου.
Αν δεν απαντούσα σωστά τότε άδεια δεν θα έπαιρνα ποτέ.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, διακρίνω την ανάγκη του να υπάρξουν και στην μελισσοκομία τέτοιες δικλίδες ασφαλείας που να εξασφαλίζουν και να υπερασπίζουν το εμείς σε σχέση με το εγώ.

Είναι απαράδεκτο, το κάθε κουτάβι, ο κάθε μπουρτζόβλαχος στην ψυχή και στους τρόπους, να παίρνει ένα καπνιστήρι κι ένα ξέστρο στο χέρι και να δηλώνει μελισσοκόμος.

Γιατί σας το ξεκαθαρίζω οτι χωρίς μελισσοκομική παιδεία, χωρίς μελισσοκομικό πολιτισμό δεν έχουμε το παραμικρό περιθώριο ανάπτυξης και επιβίωσης.

Ο Έλληνας μελισσοκόμος οφείλει να γνωρίζει τουλάχιστον τα στοιχειώδη.
Πως προστατεύουμε το περιβάλλον, πως χειριζόμαστε το καπνιστήρι στο δάσος, πόσο μέλι παράγει ένα εκτάριο δάσους από μελίτωμα ή άνθη, πόσο κοντά σε άλλον μελισσοκόμο μπορούμε να βάλουμε τα μελίσσια μας, πόσο κοντά σε σπίτια μπορούμε να βάλουμε τα μελίσσια, πως διαχειριζόμαστε ένα σμήνος, ποια είναι τα οφέλη του μελισσοκομικού εμείς σε σχέση με το εγώ, και πολλά ακόμα πράγματα.

Οι εξετάσεις αυτές πρέπει να γίνονται σε όλους τους υπό ένταξη μελισσοκόμους επιθυμούν να αποκτήσουν μελισσοκομικό βιβλιάριο, και θα μπορούσε να τις αναλάβει η Διεύθυνση Γεωργίας.

Η ΟΜΣΕ οφείλει να μεριμνήσει για το θέμα, ώστε η μελισσοκομία στην Ελλάδα να μπορεί να έχει μέλλον.

Και το λέω μάλιστα χωρίς να μασάω τα λόγια μου.
Η Μελισσοκομία στην Ελλάδα θέλει ξήλωμα και δημιουργία από την αρχή.

Οφείλουμε όλοι κάποια στιγμή να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.
Δικαιούται η Ελληνική μελισσοκομία επιτέλους να γεννήσει έναν ηγέτη που θα καθαρίσει την κόπρο του Αυγεία και θα βάλει γερά τις βάσεις της νέας εποχής.

Πρέπει ΤΩΡΑ να αποκτήσουμε μελισσοκομικό πολιτισμό!!!


MELISSOCOSMOS ελάτε να γνωρίσουμε τον μαγικό κόσμο των μελισσών



          

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ευγε

Ανώνυμος είπε...

Εσύ καλά τα λες αλλά δυστυχώς είμαστε απόγονοι Τούρκων και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα από όσα φαντάζεσαι...

Ανώνυμος είπε...

Πολύ καλό άρθρο! ΜΠΡΑΒΟ!!!

Πάνος Θεσ/νίκη είπε...

Μελισσοκομικός πολιτισμός είναι κομμάτι γενικώτερου πολιτισμού που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τις αγαθές σχέσεις...
κι αυτό δεν υπάρχει σε υπερεπάρκεια, δυστυχώς...

Ανώνυμος είπε...

Ο πολιτισμός που λέτε παραπάνω οι περισσοτεροι διαπιστωνουμε ότι συντηρειται απο αρκετούς παλιούς όχι ολους ευτυχώς. Θεωρουν το κάθε μέρος τσιφλίκι τους και έχουν γεμίσει τα βουνά σαπιες κυψέλες χωρίς να πάνε μελίσσια ποτε. Με σκοπό μην παει άλλος κοντά και μονο. Δεν τους αγγίζει κανεις όμως... Ας αρχίσουμε απο αυτους που όλοι τους ξέρουν ποιοι είναι και όλα καλά θα πανε

Ανώνυμος είπε...

Πλέον οι μελισσοκόμοι πρέπει να είναι καταρτισμένοι, να γνωρίζουν τα παθογόνα της μέλισσας και πως τα αντιμετωπίζουμε γιατί τα μελίσσια τους θα είναι βόμβα παθογόνων για τα μελίσσια των συναδέλφων που γειτνιάζουν, επίσης όπως Πότε χρησιμοποιήσαμε χημικά και Πότε βιολογικά σκεύασματα για την προστασία των καταναλωτών.

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα καταρχήν σε όλους τους αναγνώστες.

Θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ την άποψη μου σαν νέος μελισσοκόμος, τρίτη χρονιά φέτος με 30 κυψέλες, συμμετοχή σε όλα τα σεμινάρια του ΑΠΘ και σε όποια ημερίδα - συγκέντρωση - σεμινάριο μπορούσα.

Από την ένταξη μου στην μελισσοκομική οικογένεια έχω διαπιστώσει ότι όλα αυτά που αναφέρονται στο παραπάνω άρθρο είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΩΣΤΑ. Και θα πάω λιγάκι παραπάνω γιατί Η ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ είναι ότι μελισσοκόμοι χωρίς αγάπη για το επάγγελμά τους, άρα για τις μέλισσες και το περιβάλλον, δεν υφίστανται. Μπορεί να βγάζουν μέλι, χρήματα κλπ αλλά πραγματικοί μελισσοκόμοι δεν θα μπορέσουν να γίνουν. Και για να μην παρεξηγηθώ πραγματικός μελισσοκόμος για ΕΜΕΝΑ είναι αυτός που αγαπά το επάγγελμά του και σαν επέκταση σέβεται το περιβάλλον, σέβεται και εκτιμά το χώρο, τον συνάδερφό του και αγαπά τις μέλισσες.

Δεν θα κρύψω ότι ενοχλούμαι όταν βρίσκομαι σε σεμινάρια - ημερίδες κλπ και βλέπω συναδέρφους να εγείρονται και να δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο μόνο στο κομμάτι που αναφέρεται στις ασθένειες και μάλιστα στα φάρμακα που απαγορεύονται, δεν είναι εγκεκριμένα ή τελοσπάντων δεν συνιστώνται. Καταλαβαίνω ότι ένας επαγγελματίας μελισσοκόμος με μεγάλο μελισσοκομείο τα χρειάζεται και φυσικά συμφωνώ αλλά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούμε ότι μας δίνουν, από όπου να 'ναι. Δεν δέχομαι ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ να σου αναφέρουν ειδικοί του χώρου (καθηγητές, μελισσοκόμοι κλπ) με χρόνια εμπειρίας ότι δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε αντιβιοτικά και η απάντηση να είναι μα εμένα μου κάνουν καλό.

Θα μπορούσε να πει οποιοσδήποτε και τι σε νοιάζει εσένα. Όλα αυτά ΠΙΣΤΕΥΩ ότι έχουν αντίκτυπο στην μελισσοκομία και για αυτό συμφωνώ ότι μας λείπει η παιδεία και ο πολιτισμός αλλά και βασικές γνώσεις στο τομέα μας. Όχι μελισσοκομικοί χειρισμοί αλλά γνώσεις για τα δικαιώματα μας, τις υποχρεώσεις μας και τις δυνατότητες των προιόντων μας.

Ανώνυμος είπε...

Έτσι είναι και έτσι πρέπει να γίνεται.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...