Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Μήνυμα αναγνώστη που αξίζει να διαβάσετε!!!


Φίλε Βασίλη καλησπέρα

Το mail δεν απευθήνεται τόσο σε σένα όσο σε εκέινους που σε διαβάζουν, διαβάζουν τα σχόλια και τις ανησυχίες μας και παρόλα αυτά εξακολουθούν να απλώνουν τα χέρια τους και να κλέβουν περιουσίες.
Και αφορμή για το mail είναι τα τελευταία κρούσματα κλοπών που διαβάζω σε σένα και σε άλλα blog τα οποία δυστυχώς τον χειμώνα πολλάπλασιάζονται αφού οι μελισσοκόμοι όλο και λιγότερο επισκέπτονται τα μελίσσάκια τους αφού οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν κάτι τέτοιο.
Θα προσπαθήσω λοιπόν φέρνοντας παράδειγμα τη δική μου ζωή, να στείλω ένα μήνυμα σε εκείνους που χωρίς καμιά δεύτερη σκέψη κατασρέφουν όνειρα, ελπίδες και ζωές και να τους θυμήσω πως πίσω από κάθε μελίσσι κρύβεται μια ανθρώπινη ιστορία άλλοτε ευκολότερη και άλλοτε πολύ δύσκολη.

Εγώ Βασίλη είμαι ένας άνεργος της κρίσης με δύο παιδιά και ζούσα στην Αθήνα. Έμεινα άνεργος το 2011 ύστερα από 11 χρόνια εργασίας σε κάποιον συνεταιρισμό. Γύρισα από δουλειά σε δουλειά και από μεροκάματο σε μεροκάματο με ελάχιστη αμοιβή και ασφαλώς χωρίς ένσημα και βλέποντας πιά πως δεν μπορούσα να κάνω τίποτα για την οικογένειά μου, με τη γυναίκα μου πήραμε την απόφαση να κάνουμε κάτι δικό μας και συγκεκριμένα να σχοληθούμε με τη μελισσοκομία την οποία από πάντα είχα στο μυαλό μου κι ας είχα δουλειά.

Αρχικά είπαμε να ξεκινήσω μόνος μου αφού η γυναίκα μου ευτυχώς εργάζεται ακόμη και με τα λίγα χρήματα που διαθέταμε και με μια μικρή βοήθεια από τους γονείς μας να αγοράζαμε κάποια μελίσσια. Πήγα ένα εξάμηνο στο κτήμα Συγγρού όπου πήρα μια μικρή εικόνα για το αντικείμενο και στις 6 Μαίου του φετινού άφησα την οικογένειά μου πήρα 5 μελισσάκια και κατέβηκα στο χωριό.

Το διάστημα από τον Μάιο μέχρι και σήμερα για μένα ήταν ένας γολγοθάς οικονομικός και ψυχολογικός. Έβλεπα την οικογένειά μου με το σταγονόμετρο και με δυσκολία έκανα κάποια μεροκάματα στο χωριό για να μαζέψω κάποια χρήματα όχι για τα παιδιά μου αλλά για να πολλάπλασιάσω τα μελίσσια μου ωστε κάποια στιγμή να μπορέσω να προσφέρω κάτι καλύτερο.

Χωρίς καμία βοήθεια από το ανίκανο, άχρηστο κράτος που μόνο εμπόδια βάζει, χωρίς καν το κατάλληλο αυτοκίνητο για μετακινήσεις, με πολλούς λάθος χειρισμούς αλλά και με κάποια καλά, με αναποδιές καθημερινές και με πολλές άλλες καταστάσεις και λεπτομέρειες που έχεις βιώσει κι εσύ στο πετσί σου, πέντε μήνες μετά, αυτά τα 5 μελισσάκια έγιναν 30 κι ελπίζω τωρα να πάρω και τα πρώτα μου μέλια στο ρείκι, όχι πολύ αλλα έστω για να χαρώ λίγο, να πω πως κάτι γίνεται.

Και τα έχω αγαπήσει τόσο πολύ που έχω φτάσει σε σημείο να κατεβαίνω χαράματα να πιώ τον καφέ μου μαζί τους μόνο για να τα βλέπω να πετάνε από τις κυψέλες τους και να τα έχω παρέα αφού εκεί που είμαι μόνο αυτά είναι η παρέα μου.

Αυτή η αγωνία μου Βασίλη δεν ξεκινάει τον Μάιο, ξεκινάει από το 2011 όπως προείπα... και τα μελίσσια είναι πραγματικά η τελευταία μου ελπίδα, δική μου και της οικογένειάς μου καθώς σε αυτά έριξα όλες τις οικονομίες που είχα υλικές και ψυχικές. Δεν ελπίζω στα πολλά λεφτά, γνωρίζω τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος, Θέλω απλά να μπορώ να φέρω ένα πιάτο φαί στα παιδιά μου. Για αυτό λοιπό δεν μπορώ με τίποτα να φανταστώ πως κάποια μέρα μπορεί να πάω στο μελισσοκομείο μου και να μην βρω τίποτα.

Ξέρω πως πολλοί αναγνώστες σου ξεκίνησαν σαν εμένα, ξέρω πως για πολλούς είναι η τελευταία ελπίδα και εύχομαι να μην συμβεί ποτέ σε κανέναν. Και πραγματικά ελπίζω αυτοί που κάνουν αυτή τη δουλειά να σκεφτούν πως πίσω από κάθε μελίσσι κρύβεται μια ιστορία σαν αυτή.


Καλό χειμώνα να έχουμε λοιπόν και ελπίζω σε έναν κόσμο καλύτερο...


ΦΩΤΗΣ



MELISSOCOSMOS ελάτε να γνωρίσουμε τον μαγικό κόσμο των μελισσών

          

6 σχόλια:

σπυρος είπε...

νεος ειμαι κ γω φωτη καλη συνεχεια με τα μελισσια σου.τρεμω κ γω καμια μερα μηπως δν βρω τιποτα,κανω τν σταυρο μου,ΑΛΛΑ,αυτα τα ζωα που κλεβουν αχ τι να πω...κρεμαλα μονο

Γιάννης Φθιώτιδα είπε...

Φίλε μου η ιστορία σου και η αγάπη σου προς αυτά τα ζωντανά που λέγονται μέλισσες (ή αλλιώς όπως πολλοί συνάδελφοι τα λένε "κορίτσια" και γω μέσα σε αυτούς), με συγκίνησε γιατί και εγώ σαν ερασιτέχνης μελισσοκόμος στα πρώτα μου βήματα δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα και δυστυχώς την πρώτη μου χρονιά έχοντας 5 μελισσάκια με πολύ κόπο τα έκανα 20 και μια μέρα πήγα στο μελισσοκομείο μου και βρήκα τα μισά άδεια.Μόνο τις κυψέλες είχαν αφήσει. Παιδιά είναι ένα συναίσθημα περίεργο.Σαν μαζί με αυτά τα μελίσσια να σου παίρνουν και ένα κομμάτι της καρδιάς σου.Και στην ιδέα και μόνο πλέον τρελένεσαι γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχει βοήθεια από πουθενά.
Μην το βάζεις κάτω, το κεφάλι πάντα ψηλά και να ξέρουμε ότι, όλοι οι αγώνες σε αυτή ζωή κερδίζονται με πολύ κόπο και κάποιες φορές και θυσίες. Κουράγιο και πάντα θετική σκέψη.Να είμαστε πάντα καλά και σιγά σιγά θα τα καταφέρουμε.

Ανώνυμος είπε...

ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΟΠΟΥΝ ΤΑ ΧΕΡΙΑ......ΣΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΨΕΙ ΜΕΊΣΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟ..ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΤΟΥ 2016 ΜΟΥ ΕΚΛΕΨΑΝ ΚΑΙ ΕΜΕΝΑ 11 ΓΑΜΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ.

MELISSOCOSMOS είπε...

Παιδια ευχομαι να μην υπαρξει μελισσοκομος που να βρεθει θυμα κλοπης ποτε.
Ασφαλως κι εγω οπως ολοι τρεμω αυτο το ενδεχομενο.
Ευχομαι μονο, ο κλεφτης που καποτε θα με τιμήσει να παρει 2-3 και να μην μου τα σηκωσει ολα.
Σας συμβουλευω ποτε να μην εχετε ολα σας τα μελισσια συγκεντρωμενα σε ενα μονο μερος.

Ανώνυμος είπε...

Φιλε μου δυστυχως για να μπορεις να ζησεις την οικογενεια πρεπει να χεις πανω απο 100 150. Εγω αυτη τη στιγμη με 200 λιγα μενουν.ειναι δυσκολοι οι καιροι για τη μελισσοκομια.

ΓΙΩΡΓΟΑ είπε...

Ψηλά το κεφάλι Φώτη..Το άδικο δεν επιβραβεύετε ο αγώνα σου θα δικεοθη να είσαι σίγουρος συνέχισε έτσι και θα ανταμηθης και εσύ και η οικογενεια σου...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...