ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ η δική μου ιστορία!!! - MELISSOCOSMOS

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ η δική μου ιστορία!!!


Στο διάστημα που υπάρχει αυτό το Blog έχω γράψει αρκετά πράγματα, κυρίως μελισσοκομικά.

Έχω πει ότι θα λέω την γνώμη μου και για διάφορα άλλα θέματα, όπως έχω ήδη κάνει για τα εθνικά μας θέματα πχ.
Σήμερα νιώθω την ανάγκη να γράψω για την ορθοδοξία και την πίστη μας μερικά λόγια.
Είμαι άνθρωπος που πιστεύω πολύ στην θρησκεία μας, σέβομαι όμως πάρα πολύ και τις άλλες θρησκείες.
Δεν πηγαίνω συχνά στην εκκλησία, αλλά αγαπώ πολύ τους κληρικούς.

Επικρίνω ωστόσο τον κλήρο υψηλόβαθμο και χαμηλόβαθμο για την μεγάλη αγάπη που τρέφουν για το χρήμα αλλά και για τον αναχρονισμό τους.
Πιστεύω ότι πρέπει να αποφασίσουν σε ποιον Θεό πιστεύουν γρήγορα πριν είναι αργά.

Στον ορθόδοξο τριαδικό, η στον Θεό του χρήματος;

Κι ακόμα τους λέω να αφήσουν τις Mercedes και τις ΒMW και να πιάσουν κανά γαϊδουράκι όπως έκανε ο Κύριος μας.
Επιπλέον πρέπει να συμβιβαστούν με τη νεολαία, η νεολαία είναι μορφωμένος κόσμος πλέον και δεν μπορείς να τους πείσεις χωρίς τρανταχτά επιχειρήματα όπως γινόταν στο παρελθόν.


Θα τους έλεγα επίσης ότι ακραίες ενέργειες όπως, πολλοί ιερείς που βγάζουν έξω από τους ναούς  τα κορίτσια που φορούν παντελόνι ή τα αγόρια που φορούν σκουλαρίκι να τις ξεχάσουν τελείως πλεον γιατί τέτοιες κινήσεις βλάπτουν σοβαρά την εκκλησία.

Έχω να πω κι άλλα πολλά πριν μπω στο κυρίως θέμα αλλά θεωρώ ότι δεν είμαι άξιος να δίνω συμβουλές για την Θρησκεία μας.

Να πω την δική μου ιστορία όμως έχω το δικαίωμα, καθώς την θεωρώ τουλάχιστον άξια προσοχής.

Όπως είπα λοιπόν πιστεύω πολύ στην θρησκεία μας, και θέλω να μοιραστώ μαζί σας δυο περιστατικά με την εικόνα της Παναγίας που βλέπετε, που έχουν σημαδέψει την ζωή μου.

Θέλω να σας μιλήσω για την εικόνα που βλέπετε στο άρθρο λοιπόν.
Η εικόνα αυτή έχει 3 χέρια, απ όσο ξέρω το τρίτο χέρι είναι αφιέρωμα του Αγίου Ιωάννη του Δαμασκηνού, προς την Παναγία επειδή του αποκατέστησε το χέρι που του είχαν κόψει οι εικονομάχοι.

Σε πολλές εικόνες της Παναγίας της τριχερούσας το τρίτο χέρι έχει χρώμα θαλασσί.


Δεν γνωρίζω ακριβώς την ιστορία και αν κάνω και κανένα λάθος, συγχωρέστεμε.

Ας πάμε όμως στα περιστατικά που σας έλεγα.

Το 2003 έχασα το 18χρονο ξαδελφάκι μου από την επάρατη νόσο, μετά από 1 χρόνο μάχης που έδωσε μαζί της.

Ο ξάδελφος μου νοσηλευόταν στο νοσοκομείο του Ρίου, και κατά σύμπτωση εγώ τότε δούλευα στο Ρίο ως σερβιτόρος,κι έτσι καθημερινά τον επισκεπτόμουν στο νοσοκομείο, πήγαινα πράγματα και έβλεπα και πως πάει.

Περίπου 10 ημέρες πριν μας φύγει τον επισκέφτηκα πάλι μια μέρα, ήταν τέλος Σεπτεμβρίου και είχαν ανοιχτό το παράθυρο από το δωμάτιο του να μπαίνει λίγος αέρας, στο οποίο ήταν μόνος του χωρίς άλλους ασθενείς λόγο της σοβαρότητας της κατάστασης και λόγου του ότι δεν έπρεπε να έρχεται σε επαφή με πολύ κόσμο για αποφυγή μικροβίων.

Τις τελευταίες ημέρες λόγο μετάστασης της νόσου δεν μπορούσε να κουνηθεί καθόλου, ούτε καν τα χέρια ή τα πόδια του, είχε όμως πλήρως τις αισθήσεις του και την διαύγειά του κι έβλεπε με μανία ποδόσφαιρο στην τηλεόραση ως το τέλος.

Μπήκα στο δωμάτιο και πήγα πλάι του..
- Ξάδελφε πως είσαι του λέω;

- Πριν λίγο δεν ήμουν καλά μου απαντάει, είχα πιαστεί πολύ και πόναγα, ήρθε όμως από το ανοιχτό παράθυρο ένα μπλε χέρι και μου ανασήκωσε λίγο τα πόδια και την πλάτη και τώρα νιώθω καλύτερα.

Όταν το άκουσα αυτό τα έχασα, τότε του λέω...
- Τι λες μωρέ ξάδελφε; Πετάνε τα χέρια;

- Δε με πιστεύεις μου λέει;

- Πως ήταν αυτό το χέρι του λέω;

- Ήταν κανονικό χέρι, από τα δάχτυλα ως τον καρπό μόνο που ήταν μπλε, ήρθε με ανασήκωσε κι έφυγε πάλι από το παράθυρο.
Τα λόγια του και ο τρόπος του  ήταν εντελώς κατηγορηματικά, σαν να πρόκειται για ένα πολύ φυσιολογικό περιστατικό και δεν σου άφηνε περιθώρια να τον αμφισβητήσεις.

Δεν του απάντησα, αλλά το μάτι μου πήγε στην εικόνα του νοσοκομείου που ήταν στον τοίχο κρεμασμένη πίσω από το κεφάλι του ξαδελφού μου.

Ήταν η εικόνα της Παναγίας με τα τρία χέρια, και το ένα ήταν μπλε...

Όταν το είδα αυτό ένα ρίγος με διαπέρασε αλλά δεν ξαναρώτησα τον ξάδελφο μου γι αυτό το χέρι κι ούτε κι αυτός μου ξαναείπε τίποτα.
Υπήρξαν και άλλα περιστατικά πέρα από την ανθρώπινη λογική που έγιναν, και δεν θέλω να τα περιγράψω.

Ένιωσα όμως ότι επειδή το παιδί ήταν αγνό μόλις 18 χρονών, θεώρησα ότι ο Θεός στο τέλος της ζωής του επέτρεψε να μπορεί να βλέπει κάποια πράγματα, που εμείς οι υπόλοιποι αμαρτωλοί που ήμασταν εκεί δεν μπορούσαμε να δούμε.

Έφυγε μετά από 10 μέρες περίπου, σε ηλικία 18 ετών.

Όμως ένα ακόμα περιστατικό με την εικόνα αυτή είχα στη ζωή μου.

Το 2007 αρχές Φεβρουαρίου πήγα σε ένα χωριό του Καρπενησίου σε μια κηδεία.
Όταν πήγαινα στο δρόμο προς το χωριό είχε λίγο χιόνι, και με δυσκολία πήγαινε το seatακι μου, γι αυτό όταν έφτασα στο χωριό στα Σελλά συγκεκριμένα, πήγα σε έναν συγγενή και του είπα να με πάει στο Καρπενήσι να πάρω αλυσίδες για το χιόνι γιατί φοβόμουν την επιστροφή επειδή συνέχιζε η χιονόπτωση.

Τότε αυτός μου είπε, μη φοβάσαι Βασίλη, βάλε πρωτούλα και μια χαρά θα πας.

Τι να κάνω κι εγώ δεν έφερα αντίρρηση.

Εκεί στην άκρη του χωριού είχε ένα εικόνισμα, πήγα εκεί να κάνω το σταυρό μου γιατί φοβούμουνα και για μένα αλλά και γιατί είχα και 4 ακόμα άτομα μέσα στο αμάξι.

Όταν άνοιξα το εικόνισμα που βλέπετε στην φωτογραφία είδα μέσα πάλι μια τέτοια εικόνα, της Παναγίας με τα τρία χέρια και το ένα από τα τρία θαλασσί.


Έκανα το σταυρό μου κι έφυγα.

Στο δρόμο κατάλαβα ότι ήταν αδύνατον να ελέγξω το αμάξι, και σε μια κατηφορική στροφή το αμάξι γλίστρησε και πήγαινε με φόρα προς το γκρεμό χωρίς να υπακούει ούτε στο φρένο ούτε στο τιμόνι.

Σαν από θαύμα όμως σταμάτησε μόνο του μερικά εκατοστά από την άκρη του γκρεμού.


Το αμάξι δίπλωσε κι έμεινε εκεί.

Οι φωτογραφίες που βλέπετε είναι τραβηγμένες με το κινητό μου.

Μετά από λίγο ένα περαστικό αμάξι σταμάτησε,  και όταν ο οδηγός του είδε το αμάξι μου που κυριολεκτικά η μούρη του εξείχε στον γκρεμό είπε...
Φίλε εσείς σήμερα δεν είχατε απλός Άγιο, είχατε όλους τους Αγίους του κόσμου μαζί που σας βοήθησαν...

Ευτυχώς μας εξυπηρέτησε και με πήγε στο Καρπενήσι, οπού αγόρασα αλυσίδες γύρισα τις έβαλα στο αμάξι και έφυγα με ασφάλεια πλέον.

Ένα χρόνο μετά πήγα στο ίδιο χωριό να βοηθήσω έναν φίλο μου που μετέφερε τα μελίσσια του στα έλατα, καθώς περνούσαμε από το σημείο που ήταν το εικόνισμα που είχα κάνει το σταυρό μου εκείνη τη μέρα του ζήτησα να σταματήσει να τον ξανακάνω και να ευχαριστήσω την παναγία που νομίζω ότι με βοήθησε τότε.

Πήγα άνοιξα το εικόνισμα αλλά διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν υπήρχε μέσα καμία τέτοια εικόνα της Παναγίας...

Τα λέω αυτά συνάδελφοι έχοντας πλήρη γνώση των όσων λέω, και όπως είπα πριν χωρίς να είμαι και πολύ εκκλησιαζόμενος άνθρωπος ή να πιστεύω με το παραμικρό σε θαύματα.

Τα συγκεκριμένα περιστατικά δεν λέω ότι είναι θαύματα, είναι όμως σίγουρα παράξενα για εμένα, και μάλιστα και τα δυο έχουν σχέση με την συγκεκριμένη εικόνα.

Έχουν σημαδέψει την ζωή μου και έχουν αλλάξει την σχέση μου με τον Θεό και την πίστη μου.

Για μένα πλέον δεν τίθεται ούτε για αστείο θέμα για το αν υπάρχει Θεός ή για το αν βοηθάει η Παναγία.

Θεωρώ ότι είμαστε ασήμαντα πλάσματα κάτω από μια τρομερή Θεϊκή δύναμη, και πως η Ορθοδοξία είναι το απόλυτο μυστήριο που πρέπει πολύ ταπεινά ο κάθε άνθρωπος να εξερευνήσει για να βρει την αλήθεια!!!



MELISSOCOSMOS