Κοινοποίησε αυτό το άρθρο

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Τα απρόοπτα του Νοσοκομείου...



Πριν λίγες ημέρες είχα την μάνα μου στο νοσοκομείο.
Στριμωγμένος σε έναν θάλαμο τεσσάρων ασθενών μεγάλης ηλικίας με τους συνοδούς τους είχα νοικιάσει μια πολυθρόνα και προσπαθούσα να κλείσω λίγο τα μάτια να ηρεμήσω και να ξεπεράσω τις άτυχες στιγμές της ζωής.
Πως να ηρεμήσεις όμως όταν μέσα στο δωμάτιο υπάρχει τόσος κόσμος που ξεστομίζει το μακρύ του και το κοντό του;
Δυο κυρίες συνοδοί ασθενών είχαν πιάσει την κουβέντα σχετικά με ένα πανηγύρι που είχε γίνει σε ένα χωριό.
Η μια ρωτούσε...

- Είναι αλήθεια ότι στον Βελισάρη άνοιγαν επι δυο ώρες σαμπάνιες στο πανηγύρι;
- Ναιαιαι σαμπάνιες να δούνε τα μάτια σου, πλούτισε αυτός με το πανηγύρι, με το τσουβάλι κουβαλούσαν τα λεφτά στο σπίτι...
- Και που βρέθηκαν τόσα λεφτά τη σήμερον ημέρα;
- Ααααα οι αγρότες παιδί μου, ξέρεις τι λεφτά έχουν οι αγρότες;
- Που τα βρήκαν τα λεφτά;
- Τι που τα βρήκαν τα λεφτά ξέρεις τι επιδοτήσεις παίρνουν, ξέρεις τι αμάξια 4Χ4 έχουν, όλα τα λεφτά της Ελλάδας αυτοί τα έχουν.
- Έλα μωρέ αφού λένε ότι πεινάνε φέτος δεν είχε και τιμή το γάλα.
- Τι λες τώρα να πεινάσουν οι αγρότες, οι αγρότες είναι αυτοί που κατασπάραξαν το ελληνικό κράτος, ξέρεις τι λεφτά έχουν φάει αυτοί;
Ένα χωράφι το δηλώνουν 10 άτομα και παίρνουν και οι δέκα επιδότηση.
- Τι λες δεν ήξερα.
- Ναι σου λέω λεφτά, αυτοί κατέστρεψαν την Ελλάδα, κλεφταράδες, τεμπέληδες, χαλαστές όλα τα λεφτά στα πανηγύρια και σε κάτι αμαξάρες 4Χ4...

Και κάπου εκεί έγινε η έκρηξη του Βεζούβιου.
Βασικά να πω ότι είμαι φιλήσυχος άνθρωπος.
Δεν ταράζομαι εύκολα και δεν χάνω την ψυχραιμία μου ακόμα και κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Εκτός αν είμαι πολύ πιεσμένος, ή αν πρόκειται για χτυπητές περιπτώσεις.
Μια από αυτή ήταν και η συγκεκριμένη.
Γιατί είμαι αγρότης μέσα στα χωράφια από 4 μηνών, την κούνια μου την είχαν στο χωράφι που φύτευαν καπνό οι δικοί μου, δεν έχω καταχραστεί δεκάρα, δεν έχω φάει ούτε δραχμή, δεν χρωστάω μια, δεν διαθέτω ακριβό αυτοκίνητο, δεν χαλάω χρήματα σε πανηγύρια, δεν είμαι τεμπέλης και αισθάνθηκα να θίγομαι άγρια από όσα άκουγα.
Οπότε ακολούθησε ο παρακάτω διάλογος...

- Δε μου λες κυρα μου, αφού οι αγρότες το φυσάνε το χρήμα γιατί δεν έκανες και τα παιδιά σου αγρότες;
Από που παίρνουν επιδοτήσεις οι αγρότες ξέρεις;
- Από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
- Σωστά από την Ε.Ε και αφού τους αγρότες τους πληρώνει η Ε.Ε γιατί λες ότι ζημίωσαν το κράτος;
Γιατί σε ενοχλούν οι αγρότες, και δε μιλάς για τα 2 εκατομμύρια των δημοσίων υπαλλήλων που δεν παράγουν τίποτα και ο μισός προϋπολογισμός του κράτους παει στους μισθούς τους;
- Μα οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι μορφωμένοι άνθρωποι.
- Τι ξεστόμισες τώρα, που το είδες γραμμένο εσύ ότι οι μορφωμένοι πρέπει να φάνε ενώ οι αμόρφωτοι δεν χρειάζονται τροφή;
Θα πρεπε να ντρέπεσαι, ακόμα και το ψωμί που τρως αγροτών χέρια το παράγουν, ακόμα και τα σκυλιά, τα χέρια που τους δίνουν τροφή τα γλύφουν από ευγνωμοσύνη, ενώ κάποιοι άνθρωποι αυτά τα χέρια προσπαθούν να τα δαγκώσουν.
Λες ότι παίρνουμε επιδοτήσεις, το ξέρεις ότι για να δηλώσω ένα χωράφι 5 στρεμμάτων π.χ πρέπει να μου το ελέγξει ο δορυφόρος και πόσα μέτρα είναι, και σε ποιον ανήκει, και ποιος το δηλώνει;
- Τι λες τότε θα διορθώθηκαν τα πράγματα...

Ασφαλώς η κυράτσα δεν πείστηκε από τα λόγια μου, αλλά επειδή τα βρήκε σκούρα μαζεύτηκε.

Φίλοι μου, δεν είναι ωραίο πράγμα να ξεστομίζουμε κουβέντες χωρίς να ξέρουμε τι είναι αυτό που λέμε, χωρίς να έχουμε γνώση των πραγμάτων.
Και η μόνη αλήθεια γύρω από το θέμα της Ελλάδας είναι ότι τα 2-3 εκατομμύρια των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της πληρωμής των 7 εκατομμυρίων του δημοσίου τομέα, δηλαδή, δημοσίους υπαλλήλους, συνταξιούχους, υγεία, άμυνα, παιδεία κτλ κτλ.
Με βάση τον πληθυσμό της χώρας η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει το πολύ 200 χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους.
Αντι αυτών έχει 10 φορές περισσότερους.
Και όταν πας σε μια υπηρεσία δεν βρίσκεις ποτέ τον υπάλληλο στη θέση του να σε εξυπηρετήσει.
Πως θα πληρωθούν όλοι αυτοί;
Καταλαβαίνω ότι οι θέσεις μου είναι δύσκολες μα έτσι είναι.

Θα σας πω μια ιστορία.

Πριν 5 χρόνια μπλέχτηκα με την πολιτική.
Υπήρξα ιδρυτικό μέλος του ΑΚΚΕΛ Αγροτικό Κτηνοτροφικό κόμμα Ελλάδας.
Ο πρόεδρος του, καλός άνθρωπος δε λέω, έδινε μάχες να το στήσει.
Προσπάθησα να βοηθήσω.
Σπάσανε τα συκώτια μας να μαζέψουμε τις υπογραφές για να κατατεθεί η ιδρυτική του διακήρυξη στον Άρειο Πάγο.
Το καταστατικό του το ξέρω απέξω.
Εξ αρχής είχα αντιρρήσεις σε πολλά θέματα.
Από το όνομα ακόμα, εγώ ήθελα ποιο ευρεία έννοια, πχ, Εργατικό κόμμα Ελλάδας, ή κόμμα της Γεωργίας.
Δεν μου άρεσαν οι στενές δικλίδες μόνο για αγρότες και κτηνοτρόφους μα ο πρόεδρος επέμενε.
Ανέλαβα την δημιουργία του λογότυπου του κόμματος όμως.
Δεν ήξερα τι να κάνω, η ιδέα ήταν να βάλουμε ένα άροτρο και μια γκλίτσα, εγώ ήθελα να πιάνει όλον τον αγροτικό τομέα.
Παρακάλεσα το παιδί τον μελισσοκόμο που μου έκανε το λογότυπο για το Blog μου, το και το του λέω, χρήματα δεν έχουμε, θέλω ένα λογότυπο, που να πιάνει και τον γεωργό, βάλε ένα αλέτρι, να πιάνει και τον κτηνοτρόφο, βάλε καμιά γίδα, να πιάνει και τον ψαρά, βάλε κάνα ψάρι, να πιάνει όμως και τον μελισσοκόμο, βάλε σε παρακαλώ καμιά κυψέλη να φαίνεται καλά, αλλά μην το αργήσεις γιατί οι Ευρωεκλογές πλησιάζουν και πρέπει να το κατεβάσουμε το κόμμα οπωσδήποτε.
Πελάγωσε ο άνθρωπος, πως να τα ταιριάξω όλα αυτά βρε Βασίλη;
Ήμουν σίγουρος όμως ότι μπορούσε να το κάνει, ήξερα ότι το έχει από την εξυπηρέτηση που μου παρείχε για τις ανάγκες του Blog.
Μετά από λίγες ημέρες είχαμε αυτό που θέλαμε όπως το θέλαμε.


Μου λέει όλα καλά, αλλά ψάρια δεν μπορούσαν να ταιριάξουν με τίποτα, σου έβαλα όμως μπλε θάλασσα για να εκφραστούν οι ψαράδες.
Στη συνέχεια μου ανατέθηκε η εκπροσώπηση του κόμματος στα ΜΜΕ με δελτία τύπου κτλ, αφού ο γραπτός μου λόγος ήταν αρκετά ικανοποιητικός.
Σύντομα όμως ήρθαν μαύρα σύννεφα στις σχέσεις μου με το κόμμα και αιτία ήταν η σύγκρουση μου με άλλο στέλεχος, και αφορούσε την τιμή του γάλακτος.

Η άποψη μου ήταν ότι το κόμμα έπρεπε να μιλήσει στις καρδιές των ανθρώπων, ήμασταν σάρκα εκ σαρκός και αίμα από το αίμα του λαού, και πίστευα ότι δεν ήταν σωστό και εμείς όπως τα υπόλοιπα κόμματα να ομιλούμε ξύλινη γλώσσα, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον παραγωγικό τομέα.

Θεωρούσα ότι το κόμμα έπρεπε να έχει μια έντιμη και υπεύθυνη στάση γύρω από τις τιμές παραγωγού.
Η πρόταση μου ήταν ότι η τελική τιμή που πουλιέται ένα προϊόν στο ράφι του Σούπερ Μάρκετ δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 100% της τιμής παραγωγού.
Δηλαδή αν το γάλα ο παραγωγός το πουλάει 0.33 λεπτά το κιλό, τότε η τελική τιμή στο ράφι δεν έπρεπε να είναι υψηλότερη από 0.66 λεπτά.
Αν το μέλι ο παραγωγός το πουλάει 3.50 ευρώ το κιλό, στο Σούπερ μάρκετ δεν θα έπρεπε να φτάσει πάνω από τα 7 ευρώ.
Αν το κρέας πωλείται στα 3 ευρώ το κιλό, τότε στο κρεοπωλείο δεν θα έπρεπε να πωλείται αυτό πάνω από 6 ευρώ το κιλό.
Αν ο έμπορος θέλει επιπλέον τιμή στο ράφι συνεπώς πρέπει να δώσει και την ανάλογη αύξηση στον παραγωγό.
Θεωρούσα ότι με αυτή την θέση θα είχαμε διπλό όφελος, από την μια ο παραγωγός θα ήταν υπέρ ευχαριστημένος αφού θα είχε επιτέλους λόγο στην διαμόρφωση των τιμών και η ψαλίδα θα έκλεινε υπέρ του, και από την άλλη θα είχαμε εκλογικό όφελος από τους καταναλωτές που θα έβλεπαν τις προτάσεις μας για οικονομικές τιμές στα ράφια.

Όλα αυτά τα γράφω καθώς ξέρω και έχω φίλους βουλευτές και πολιτευτές που διαβάζουν το Blog, και καλό είναι να υιοθετηθεί καμιά τέτοια ιδέα προς όφελος και των παραγωγών και των καταναλωτών.

Δυστυχώς υπήρξε αντίδραση από άλλο στέλεχος κτηνοτρόφο μάλιστα όπου δεν αποδέχτηκε τις προτάσεις μου, και αντιπρότεινε την τιμή του κάθε προϊόντος να την παζαρεύει μόνος του ο κάθε παραγωγός με βάση την ποσότητα και την ποιότητα, π.χ μου είπε για το γάλα ότι ο κτηνοτρόφος να διαπραγματευτεί την τιμή με τον έμπορο με βάση την ποσότητα που παράγει και με τα λιπαρά που έχει το γάλα του.
Εγώ αντέδρασα λέγοντας ότι το αυτό ισχύει σήμερα και όλοι βλέπουμε που φτάσαμε με αυτές τις πρακτικές.
Θεωρούσα ότι κανένας παραγωγός δεν μπορεί να έχει την διαπραγματευτική ικανότητα που έχει ένας έμπορος που βρίσκεται στο στοιχείο του.
Λόγος και αντίλογος άκρη δεν έβγαινε και ζήτησα την βοήθεια του πρόεδρου.
Του εξήγησα την κατάσταση και πως πρέπει να έχουμε ως κόμμα πολύ ξεκάθαρες θέσεις που να βρίσκονται κοντά στα συμφέροντα του παραγωγικού τομέα.
Αλλά ο πρόεδρος δεν με στήριξε.
Μου είπε ότι ήμαστε ένα συνονθύλευμα ιδεών, ότι το κόμμα δεν πρέπει να έχει συγκεκριμένες θέσεις, καθώς τότε οι μηχανισμοί των μεγάλων κομμάτων θα βρουν εύκολα τα ευαίσθητα σημεία των θέσεων μας και θα μας χτυπήσουν.
Τότε ρώτησα τι δελτία τύπου θα βγάζω εγώ καθημερινά, πως θα υπερασπίζομαι την γραμμή μας αν δεν έχουμε γραμμή, και πολύ περισσότερο πως θα υπερασπίζομαι πράγματα που στην πορεία της ζωής μου ως παραγωγός πολέμησα με λύσσα;

Μου προτάθηκε στα δελτία τύπου να καταγγέλλω με λίγα λόγια τα κακώς πεπραγμένα της εκάστοτε κυβέρνησης ενώ για ποιο εξειδικευμένες αναλύσεις να παραπέμπω στον πρόεδρο..

Τότε έκατσα και έκανα μια ριζοσπαστική λίστα με τις πολιτικές μου ιδέες.

  • Πλήρης αποκρατικοποίηση του κράτους.
  • Το κράτος να κρατήσει υπό τον έλεγχο του μόνο τον στρατό και αυτόν όχι ολοκληρωτικά, αφού η έρευνα και η παραγωγή οπλικών συστημάτων έπρεπε να παει στον ιδιωτικό τομέα.
  • Ιδιωτικοποίηση των νοσοκομείων, αλλά τα ασφαλιστικά ταμεία να πληρώνουν τα νοσήλια, για ουσιαστική περίθαλψη ασθενών χωρίς ράντζα χωρίς συνόδους και έξοδα για αποκλειστικές νοσοκόμες όπως γίνεται στο εξωτερικό.
  • Ιδιωτικοποίηση της παιδείας, μα με δωρεάν κρατική δαπάνη των σπουδών όλων των βαθμίδων.
  • Ιδιωτικοποίηση των πάντων, και υγιής φορολογία των πάντων με ένα σταθερό φορολογικό σύστημα 10% για όλους.
  • Εθνική σύνταξη 700 - 800 ευρώ το μήνα ή μεχρι εκει που αντέχει η οικονομία για όλους, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας μέχρι τον αγρότη, ακόμα και για τις γυναίκες που μένουν στο σπίτι και μεγαλώνουν τα παιδιά τους καθώς αυτή είναι η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει κάποιος στο κράτος.
Αυτές είναι οι θέσεις μου, αν τις δέχεστε έχε κάλως και φωνάξτε με αν είναι, εγώ πάω στα μελίσσια μου γιατί πολύ σκοτίστηκα με τα πολιτικά.

Έκλεισα τηλέφωνα και χάθηκα.
Ήξερα καλά ότι κανένα κόμμα δεν μπορεί να υιοθετήσει αυτές τις θέσεις.
Αυτοί μίλησαν για ασυναρτησίες.
Σας βεβαιώνω όμως ότι αν θέλουμε να γίνουμε κράτος δικαίου, με πλεονάσματα και ανάπτυξη ότι μόνο αυτός είναι ο δρόμος.

Ο ιδιωτικός τομέας, όποιος και αν είναι αυτός, από τον αγρότη, μέχρι τον λιμενεργάτη που δουλεύει για την Cosco είναι ένας παραγωγικός άνθρωπος που θα πλήρωνε 10% φόρο στο κράτος χωρίς να το επιβαρύνει με τον μισθό του αφού αυτόν θα τον πλήρωναν ιδιώτες.
Τα νοσοκομεία θα γινόταν κλινικές, θα προσλάμβαναν τους καλύτερους γιατρούς και όσες νοσοκόμες χρειάζονται για την νοσηλεία των ασθενών.
Ο ΕΦΚΑ θα πλήρωνε τα νοσηλεία για τον ασθενή, τέλος τα έξοδα, τελος και τα φακελάκια με αυτον τον τρόπο.
Η παιδεία θα ασκούνταν σε ιδιωτικοποιημένα σχολεία.
Μισθούς δασκάλων θα πλήρωνε ο ιδιώτης, σε προσεγμένα κτήρια, χωρίς βανδαλισμούς, μουντζούρες, γκράφιτι και καταλήψεις.
Το κράτος θα πλήρωνε τα δίδακτρα και τα βιβλία.
Ο στρατός θα είχε πρόσβαση σε Ελληνικά οπλικά συστήματα και Ελληνικές πατέντες που θα έκαναν ιδιωτικά εργοστάσια οπλικών συστημάτων.
Το Ελληνικό δαιμόνιο μπορεί να κάνει θαύματα, θα είχαμε νέες θέσεις εργασίας και τα λεφτά θα έμεναν στον τόπο μας.
Εθνική σύνταξη ισόποση για όλους τους Έλληνες χωρίς διακρίσεις.
Είτε δουλεύεις στο χωράφι, είτε στο νοσοκομείο, είτε στο εργοστάσιο, τα χρόνια εργασίας και ο κόπος είναι ο ίδιος, δεν είναι δίκαιο ο ένας να παίρνει 3 χιλιάρικα τον μήνα, και ο άλλος 300 ευρώ το μήνα, γιατί έτσι δημιουργούνται ανισότητες.

Ίσως κάποιος να ρωτήσει γιατί όλα αυτά να τα έχουν ιδιώτες και όχι το δημόσιο;
Η απάντηση είναι ότι σε όλον τον κόσμο ο δημόσιος τομέας δημιουργεί ελλείμματα, που μετά πρέπει να δανειστεί για να τα καλύψει.
Αντίθετα ο ιδιωτικός τομέας δημιουργεί πλεονάσματα και θέσεις εργασίας.
Αυτός είναι ο κανόνας σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου.

Σε ότι αφορά τις επιδοτήσεις των αγροτών έχω γράψει αναλυτικά τι είναι αυτές και ποιον ουσιαστικά εξυπηρετούν.
Κάντε κλικ παρακάτω για να μάθετε αν σας ενδιαφέρει...

http://www.melissocosmos.com/2014/02/blog-post_6.html



Στηρίξτε τον Melissocosmo κάνοντας like στην σελίδα του...




Κοινοποίησε αυτό το άρθρο